Insulinooporność jest fizjologiczna, przewlekła hiperinsulinemia jest patologiczna

Ostatnia aktualizacja: 15 grudnia 2019Insulinooporność – zmniejszona wrażliwość na sygnalizację insulinową na poziomie komórkowym – jest naturalna, oczekiwana i konieczna w przypadku przeciążenia składnikami odżywczymi. Nadmiar tych składników odżywczych występuje przy każdym posiłku. Diabetycy znajdują się w stanie bardzo zbliżonym do wspomnianego przeciążenia praktycznie przez całą dobę, dlatego też zwykle mają podwyższone stężenie insuliny (zanim ich trzustka zawiedzie), tak na czczo, a przede wszystkim po posiłku. Glikemia jest zazwyczaj podwyższona tylko w późnym stadium cukrzycy, ale trójglicerydy i wolne kwasy tłuszczowe są podwyższone na długo przedtem.

Komórki mają wiele, wiele mechanizmów pozwalających uniknąć głodu i przekarmienia. Ani to ani tamto nie jest dla nich dobre. Modulacja wrażliwości na insulinę jest jednym z takich mechanizmów, ponieważ jednym z głównych zadań insuliny jest zwiększenie wchłaniania składników odżywczych do komórek. Status energetyczny komórki określa jej reaktywność na insulinę, a proces ten jest zarówno szybki, jak i zależny od obecnych warunków, nie ma tu mechanizmu pamięci. Insulina ponadto nie jest wymagana dla całości transportu składników odżywczych do komórek, istnieją niezależne transportery oparte na gradientach. W sytuacji, gdy komórka ma już w sobie dużo energii, będzie (i powinna) opierać się działaniu insuliny. Dlatego też nie cierpimy na rozległą martwicę za każdym razem, gdy zjemy posiłek. Dlatego też cukrzycy mogą przetrwać dziesięciolecia, by zostać zabici w wyniku chorób chronicznych, a nie ostrego zatrucia energetycznego.

Patologia polega na trwałym przeciążeniu energetycznym, co wydaje się być przede wszystkim wynikiem przekroczenia genetycznie uwarunkowanego osobistego progu tłustości. Można to traktować jako maksymalną pojemność magazynową podskórnej tkanki tłuszczowej. Podstawowym zadaniem tkanki tłuszczowej jest zapewnienie bufora energetycznego – kiedy jesz, ma ona zmagazynować nadmiar energii, a kiedy pościsz, ma uwolnić energię z powrotem, abyś nie umarł z głodu. Ale jeśli ona pełna i pęka w szwach, kiedy adipocyty są przepełnione, odmawiając przyjęcia więcej energii, aby nie umarły z powodu toksyczności energetycznej, to pozostawia nadmiar energii w krwioobiegu – kwasy tłuszczowe, trójglicerydy, glukoza, nawet ciała ketonowe – które muszą być stamtąd usunięte, aby nie zabiły człowieka w ciągu kilku godzin lub dni. Wydzielanie insulina jest zwiększone, aby poradzić sobie z tym problemem. Składniki odżywcze są tłoczone wszędzie tam, gdzie mogą być, szczególnie jako tłuszcz ektopowy, a komórki stają się oporne na insulinę, aby zachować homeostazę przy wysokim poziomie jej wydzielania.

W dłuższej perspektywie czasowej jest to niedobre, ponieważ brak regulacji hormonalnej będzie powodował choroby przewlekłe, ale przynajmniej nie zabije cię w krótkiej perspektywie, co jest alternatywą. Najlepsze lekarstwo na cukrzycę typu 2? Schudnij, nie ma znaczenia jak. Szczególnie jeśli nie jesteś wyraźnie otyły, ale masz badania krwi sugerują cukrzycę.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *